Bezemkast

Chemo vier is alweer toegediend.  Het viel Lucas zwaarder dan de vorige twee keer: toch wat meer misselijkheid en vooral heel erg moe.  Hij heeft vandaag bijna de hele dag geslapen.  Gelukkig maar, want we liggen zowat in de bezemkast: een minikamer (tweede kleinste van de gang) van 3 op nog geen 4 meter, brandende zon op ramen zonder zonnewering, geen badkamer (dus ook geen douche) en geen zuchtje lucht.

Gelukkig bracht papa vanavond de grote ventilator mee van thuis.  En gelukkig wordt het morgen frisser.  En gelukkig ook mogen we morgennamiddag weer naar huis.  Volgende chemo wordt een historisch moment: dan zijn we over de helft van de behandeling zoals ze nu uitgestippeld is.  Dus ondanks de verzengende hitte toch enkele positieve gedachten.